Uznano OWP, następnie miała ona jednak przejść jak najszybciej w ręce organu wyłonionego w wyborach. Na pozostałym obszarze Zachodniego Brzegu Palestyńczycy mieli uzyskać mniejsze prawa, a wojska izraelskie tam stacjonujące miały wycofać się do baz na uboczu. Osiągnięte porozumienie dawało możliwość dalszego rozwoju procesu pokojowego, ale nie było w nim mowy o autonomii. Utworzono organ wykonawczy, Palestyńską Radę Narodową i organ ustawodawczy, Radę Palestyńska. Miały one sprawować kontrolę nad życiem społeczności palestyńskiej. We wrześniu podpisano dodatkowe porozumienie w Oslo. Ciągle zagrożenie dla procesu pokojowego stanowią protesty i próby jego sabotowania, l l listopada 1995 roku proces został zachwiany, kiedy Icchak Rabin, jego główny twórca, zginął w zamachu przeprowadzonym przez żydowskiego ekstremistę. Na stanowisku zastąpił go Szimon Peres, jednak wybory parlamentarne w 1996 roku wygrała koalicja 8 partii prawicowych z przewodniczącym Likudu, Benjaminem Netanjachu. Polityka Netanjachu doprowadziła w roku 1997 do utknięcia negocjacji w martwym punkcie. Opóźnianie wycofywania oddziałów z Hebronu i napięcia wywołane osadnictwem żydowskim na terytoriach okupowanych sprowokowały ataki terrorystyczne.